Vragen?

Goed. Daar gaat ‘ie dan. Mijn blog is, zoals ze zeggen, de lucht in. De druk om interessante dingen op te merken en wijze uitspraken te doen is me niet ontgaan.

Maar wat nou als ik niets interessants te zeggen heb?

Eigenlijk is dat natuurlijk ook de rode draad van dit blog. Ik heb geen flauw idee. Ik weet niet hoe het moet. Dat geldt dus ook voor bloggen.

Hoewel het mijn meest recente sollicitatie waarschijnlijk heeft verpest, ga ik het advies van mijn vader volgen.

Gewoon jezelf zijn. 

Zijn andere advies is “mooi zitten, dom kijken,” maar aangezien jullie mij tóch niet zien, zal ik me focussen op het eerste.

Waarom (nóg) een blog?

Er zijn al zó veel blogs in de wereld. Toch heb ik besloten om nóg een blog te starten; om verschillende redenen.

De meest recente reden is dat ik te veel tijd heb om na te denken, aldus mijn zus. Ze heeft gelijk. Ik ben een piekeraar, dat heb ik met de genen meegekregen. Maar nu denk, maal en pieker ik meer dan ooit tevoren. Lily is een ‘slechte slaper’ en daarom lig ik vaak naast haar in bed, in een poging haar in slaap te krijgen. Dan heb je dus veel tijd om na te denken.

Een andere reden is dat ik het nodig heb iets bij te dragen. Ik ben geboren met een stel hersens in mijn kop en die wil ik gebruiken. Ik gebruik ze natuurlijk voor het grootbrengen van mijn dochter, maar op dagelijkse basis kom ik daarin toch iets tekort. Werk vinden wat bij mij past is momenteel lastig, dus daar kan ik mijn voldoening niet in vinden.

Dat brengt me bij reden nummer drie: ik heb laatst het boek Americanah van Chimamanda Ngozi Adichie gelezen. Als je dit boek ook hebt gelezen is verdere uitleg niet nodig. Als je dit boek niet hebt gelezen is dit hét moment om ‘m te kopen, lenen, of downloaden en hier pas weer terug te komen als je ten minste het eerste hoofdstuk uit hebt.

Vragen stellen

Wat ik met dit blog hoop te bereiken is natuurlijk ten eerste dat er mensen zijn die het willen lezen. Ten tweede dat ze het leuk vinden om te lezen.

Daarna hoop ik mensen aan te zetten tot nadenken, waardoor je uiteindelijk bij de beste versie van jezelf en je leven komt. Met de ‘beste versie’ bedoel ik niet het meest succesvol, maar het meest gelukkig. Voor jou. Voor je kindje(s). Dát is het meest belangrijk. Als je jezelf de juiste vragen kunt stellen en deze durft uit te pluizen, kun je op een écht antwoord komen. Dán leer je van jezelf wat je wilt; dán weet je wat jou het meest gelukkig maakt.

Op naar het geluk, dus!

Vragen stellen. Aan jezelf, maar ook aan elkaar. Dit is een omgeving waar dat moet kunnen. Schroom niet. Wees niet bang. Onder elke post is ruimte voor comments. Maak hier gebruik van. Ik ben benieuwd naar jullie vragen, meningen en ander soort opmerkingen. Zo kunnen we van elkaar leren en bij de beste versie van onszelf komen.

2 Comments, RSS

  1. Wendy 7 March, 2016 @ 14:27

    Super leuk geschreven.
    Vragen stellen… heel mooi. Na een relatie van bijna tien jaar zijn mijn man en ik elkaar ook weer een nieuw soort vragen gaan stellen. En niet de standaard vragen maar vragen om patronen tussen ons te ontdekken en om onszelf en elkaar te verassen. Heel erg leuk en gek genoeg ook verassend dat er oneindig veel dingen nog te ontdekken zijn.

    • admin 10 March, 2016 @ 20:28

      Dankjewel, Wendy! Wat leuk om te horen dat jij en je man elkaar zo weer anders leren kennen. Zo leer je jezelf en de wereld ook weer anders te zien, denk ik. En zo verrijk je je leven!

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*