27

Zevenentwintig is mijn scary age. Ik kan me slecht herinneren waarom dit zo is, maar ik heb twee mogelijke verklaringen.

Verklaring 1: The 27 Club.

Vele grootse rocksterren zijn gestorven op hun 27e. Jimi Hendrix, Janis Joplin, Kurt Cobain… Ik, als rockster zijnde, vrees dus terecht voor mijn leven! … Oké, misschien is dit niet zo’n goede theorie, maar meer een fantasie van een 13-jarig meisje. Die fantasie zou natuurlijk nooit werkelijkheid worden zolang ik geen instrument zou leren bespelen of talent zou ontwikkelen. Dat heb ik ook nooit (echt) gedaan. Dus misschien gaat deze theorie niet helemaal op.

Bovendien is de Club van 27 een klein beetje een fabeltje. In december 2011 publiceerde de British Medical Journal een artikel van Meneer Wolkewitz en zijn collega’s, over een onderzoek naar de echtheid van 27-jaar-zijn als risicofactor. “Is 27 really a dangerous age for famous musicians?” Het antwoord was ‘nee’. Onder 522 muzikanten wiens dood zij in een analyse hebben meegenomen is de kans op sterven ongeveer even groot op 27-jarige leeftijd als op 32-jarige of 25-jarige leeftijd. Wel is er een meer gegeneraliseerde verhoogde kans op doodgaan tussen de 20 en de 30 jaar! Maar goed, beroemde muzikanten dus.

Ik ben geen muzikant, laat staan een beroemde, dus volgens mij haal ik mijn volgende verjaardag wel.

Verklaring 2: Volwassenheid.

“Als je 27 bent, ben je bijna 30. En als je 30 bent, ben je bijna 50. Als je 50 bent, ben je bijna oud. En als je bijna oud bent, ben je bijna dood.” Dit zei ik als tiener als het ging over 25-plus zijn. Nu bén ik een 25-plusser, maar ik voel me nog lang niet bijna-50-bijna-oud-bijna-dood.

Ik voel me nog niet eens volwassen!

Volwassen mensen hebben het op orde. Je weet wel, zaakjes. Het leven. Die houden de ballen in de lucht. Die gaan met hoge knotjes en hoge hakken naar werk, eten een appel terwijl ze de kids (oh, wat haat ik die term) van school halen en hebben zwarte trenchcoats zónder kattenharen.

Dat is het beeld dat ik vroeger had bij 27-zijn.

Met 27 was ik klaar met studeren, was ik ingeburgerd in mijn baan en liep de boel gewoon.

De realiteit

Dat plaatje klopt niet helemaal. Waar zal ik eens beginnen? Ik heb geen hoge hakken meer aangehad sinds ik zwanger werd (op een occasional sleehak na, dan). Hoge knotjes zijn er wel, maar meer omdat ik, als ik mijn bed uitstap, mijn haar even snel vast doe en pas ‘s avonds het elastiekje er weer uit haal. Appels, ja die zijn er. Maar meestal eet ik dat wat Lily niet meer hoeft. Werk? Tja, dat is nou echt een rommeltje op het moment.

Juist nu ik alle ballen in de lucht zou moeten houden, lijkt dit de meest chaotische fase van mijn leven!

Niks geen ballen in de lucht! Ik heb een kind aan één hand en 27 ballen onder de andere. Niks gaat er de lucht in want ik start (half) met alles tegelijk! Een part-time werkervaringsplek, een blog, een ander online project, een start voor online thuiswerken, eigenlijk ook willen full-time moederen… Ik wil iets, maar weet niet helemaal wát. Of misschien wil ik wel meerdere dingen, maar weet ik nog niet hoe ik ze kan combineren. Ik heb het niet op orde. Niet de zaakjes, niet het leven. Ik ben niet af.

Ik ben niet af.

Zou dat het zijn?

Waanbeeld

‘We’ (als ik zo vrij mag zijn) hebben een beeld van studeren en dan werken. Dan een huis kopen en dan leven. Zo simpel is het. Of niet? Het klinkt heel simpel en het zou lekker makkelijk zijn als het zo simpel was, maar in mijn geval is dat in ieder geval niet zo.

Studeren

Ergens in de middelbare schooltijd kies je een richting en een studie. Eigenlijk al met een beroep in gedachten. Dat moet ook eigenlijk wel. Kiezen! Kiezen! Vervolgens knok je keihard op allerlei scholen en neem je je diploma in ontvangst. Klaar. Volgende stap.

Werken

Met dat papiertje op zak krijg je een baan. Daar gaan je dan werken, aardig zijn voor collega’s en promotie krijgen van je baas.

Ha! Grapje zeker?

Voor mij ging dat wel anders. Lekker belangrijk, dat diploma. Mijn potentiële werkgevers willen ervaring zien! Zie dat maar eens goed te praten als je net van de uni komt. Kon je in die tussentijd niet even vrijwilligerswerk doen om ervaring op te doen? Ik niet. Ik moest werken om mijn huur te betalen.

Einde stappenplan. En nu?

Leven

Oeps, het stappenplan kwam tot een halt en ik was nog niet af! Wat nu?

Gelukkig kan ik me slecht aan de regels houden en heb ik de stappen door elkaar gegooid. Ik kreeg Lily toen ik officieel nog student was. Ik ben gewoon gaan leven!

Het stappenplan is een waanbeeld. De gedachte dat je toewerkt naar een af-zijn en dat je dan pas kan gaan leven is niet realistisch! Je leeft al terwijl je onderweg bent! En bovendien blijf je altijd onderweg. Je leert en je ontwikkeld. En onderweg veranderen je wensen en je plannen.

Zevenentwintig

Ik ben zevenentwintig en ik ben niet af. Ik ben onderweg. Maar ik ben er ook al.

Dit is het.

Hier.

Nu.

Voel je het? Leef je echt? Geniet je?

[ Ik ben onderweg. ;) In mijn nieuwe jas! ]

[ Ik ben onderweg. 😉 In mijn nieuwe jas! ]

One Comment, RSS

  1. Irene 19 October, 2016 @ 18:33

    Beste Marieke,

    Dat beeld wat je als kind hebt, klopt zelden met de realiteit. Ook ik had als kind het idee dat volwassenen alles ‘op orde’ hadden en bovendien ‘de wereld’ begrepen, tot in detail. Nu ik halverwege de veertig ben, weet ik dat dat geen van beide waar is. Talloze mensen van mijn generatie of zelfs veel ouder hebben nog onwaarschijnlijk veel kinderlijke, zo niet kinderachtige trekjes en hoeveel velen doen alsof, snappen zij de chaos waarin wij leven evenmin als ik 🙂

    Mijn stippellijntje liep als volgt, toen ik nog net geen twintig was: met 22 studeren, de man van mijn leven tegen komen, verloven, trouwen, met 24 ons eerste kind en elke twee jaar erop de volgende tot het vijftal compleet was. En ik wou huisvrouw worden.
    Een kwart eeuw later is het enige wat uitkwam, dat ik inderdaad huisvrouw ben geworden. Maar al het andere? Afgekeurd -jonggehandicapt, zoals dat destijds heette-, tot mijn 28e in de kroeg gehangen, toen binnen een jaar van vrijgezel naar gezin gegaan, zeven lange moeilijke jaren later pas getrouwd, tussendoor nog een kindje erbij gekregen en onderweg Jehovah’s Getuige geworden.
    Zoals John Lennon al zei: .“Life is what happens to you, while you’re busy making other plans.”
    Wat maakt het uit, het belangrijkste in het leven is toch uiteindelijk dat je tevreden bent met de keuzes die je gemaakt hebt, dat je jezelf recht in de ogen kunt staren en kunt beweren dat je je opperste best doet 🙂

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*