vragen stellen

Als sinds ze één jaar is – misschien al wel langer – heeft Lily last van eczeem. Op de foto hierboven is die eczeem nog mild. Het zijn droge, rode plekken op haar schouders en armen, die vooral ‘s nachts jeuken. Eerst dacht ik dat het uitslag was van de kou – ik krijg immers zelf ook droge plekjes op mijn schouders en armen als het koud is. Maar toen werd het lente en verdween de kou, maar de plekjes verdwenen niet! We smeerden met Aloë zalf en Vaseline-cetomacrogol, maar het werd er niet beter op. De plekken werden met de tijd alleen maar vuriger en dikker en ook de jeuk werd erger.

Waarom heb ík daar niet aan gedacht?

Ongeveer een maand geleden vroeg ik in één van de vele Facebook-groepen waarvan ik lid ben wat ik tegen deze eczeem kon doen. Als reactie kreeg ik de tip te zoeken naar de oorzaak.

Natúúrlijk, waarom heb ik hier zelf niet aan gedacht?

Ik wéét dat symptoombestrijding maar tijdelijk is en nooit zo goed kan werken als het bestrijden van de oorzaak. Maar wat kon dan de oorzaak zijn? Als reactie op mijn Facebook-oproep kreeg ik de tip dat de oorzaak van eczeem meestal in de darmen ligt, bijvoorbeeld een koemelkallergie.

Koemelkallergie, waarom had ik dáár niet aan gedacht!? Mijn vriend en ik hebben allebei als baby koemelkallergie gehad. Voordat Lily geboren was, had ik er rekening meer gehouden dat zij koemelkallergie zou kunnen hebben. Maar toen dat in eerste instantie niet zo bleek te zijn, heb ik die optie verworpen en er dus nooit meer aan gedacht.

Continue reading Wasmiddel

Read more

Vorige week had ik het al over de ‘wij’ en ‘zij’-kampen in het moederschap. Het lijkt wel alsof we denken dat borstvoedende moeders allemaal hetzelfde zijn. En dat moeders uit Kamp Borstvoeding niets gemeen hebben met de moeders uit Kamp Kunstvoeding. Dat is natuurlijk niet waar. Dat je één eigenschap deelt met iemand, betekent natuurlijk niet dat jullie verder ook hetzelfde zijn.

Het in-hokjes-stoppen gebeurt grotendeels onbewust. Als je er bewust over nadenkt weet je best wel dat we groepen niet over één kam moeten scheren. Er zijn verschillen tussen mij en andere borstvoedende moeders en er zijn overeenkomsten tussen mij en kunstvoedende moeders. We zijn allemaal individuen en zijn daarom eindeloos verschillend. Ik ben niet mijn hokje en ik ben niet niet als iemand uit dat andere hokje. Iedereen wil uniek zijn. Jij bent jij om redenen dat jij jij bent en dat maakt jou speciaal – toch?!

Waarom denken we dan dat het slecht is om anders te zijn/het oneens te zijn?

Mijn moeder is één van de mensen wiens opvattingen nogal kunnen afwijken van de mijne. We zijn op veel vlakken heel verschillend. En soms zijn we vreselijk hetzelfde. We zijn het vaak oneens, maar soms begrijpen we elkaar juist als geen ander. Dit bleek ook uit het gesprek dat wij van de week hadden over opvoeden en ouderschap.

Continue reading Moederschap, een zusterschap – deel 2

Read more

Wij zijn geboren met de vaardigheid snel te kunnen oordelen over iets en iemand. Is dit veilig of gevaarlijk? Is dit een vriend of vijand? Fight or flight? Deze vaardigheid werkt ons soms een beetje tegen, namelijk in de vorm van vooroordelen. We oordelen over iemand op basis van een voorspelling die we maken aan de hand van informatie die we over hen hebben. Die informatie schiet echter vaak tekort en is niet (helemaal) voorspellend voor de eigenschappen waarover we willen oordelen. Daar komt dan ook, heel basaal, discriminatie vandaan. In een minder drastische vorm zorgt het ook voor groepsvorming en polarisatie. Dat wat we kennen vinden we steeds fijner en dat wat onbekend is vinden we niks. Dit is vaak deels gebaseerd op vooroordelen en aannames, die dus bijna nooit een goede afspiegeling zijn van de realiteit. De ‘wij’ en ‘zij’ worden karikaturen (vooral de ‘zij’) waarover we dénken van alles te weten.

Eenheid

Ik kom dit ook tegen onder moeders. ‘Wij’ en ‘zij’-kampen. Aan de ene kant is het natuurlijk fijn om gelijkgestemden te vinden en met hen te praten over dat wat jullie gemeen hebben. Maar aan de andere kant worden de verschillen tussen de groepen vergroot, wat ons bijna doet denken dat we elkaar nooit zullen begrijpen. Alsof de ene groep verschilt van de andere, meer dan een individu verschilt van een andere individu. Dat is niet waar. Ik heb nog nooit een moeder ontmoet die alles precies zo doet als ik. Ik heb ook nog nooit een moeder ontmoet met wie ik níets gemeen heb. We delen allemaal wat en we verschillen allemaal van elkaar.

In deze verscheidenheid zijn wij één.

Juist in het moederschap vind ik het zo jammer dat er negativiteit is omtrent onze verschillen. Ik denk dat het komt uit een goed hart – als moeder heb je op een gegeven moment gevonden wat volgens jou het beste is. Dat wil je delen. Je wil ook dat het kindje van een ander het goed heeft. En je wil een ander helpen jouw ‘licht’ te vinden. Helaas denken we er niet altijd bij na dat het beste voor ons niet vanzelfsprekend het beste is voor een ander en kunnen onze ongevraagde adviezen beledigend of kwetsend overkomen. Die andere moeder dacht immers ook op het goede spoor te zijn. Een gevoelig onderwerp dus.

Het moederschap is zo intens, zo belangrijk, zo mooi en zo zwaar. Alle moeders delen iets heel belangrijks: we houden allemaal grenzeloos veel van ons kind. En we doen ons stinkende best om hen het allerbeste te geven. We zouden één front moeten zijn. Een zusterschap. Een sterke groep vol liefde en steun.

Verscheidenheid

Om wat inzicht te krijgen in onze verschillen, te helpen elkaar wat beter te leren begrijpen en onze verschillen te omarmen, heb ik een onbegrensd gesprek gehad met vriendin Elsa, over onze verschillende versies van het moederschap. Wij zijn bijna tegelijkertijd moeder geworden en hebben bijna niets het zelfde gedaan – toch vinden we de ander een top-moeder! Continue reading Moederschap, een zusterschap – deel 1

Read more

De bomen zijn nog kaal maar de vogeltjes fluiten. Het slaapkamerraam staat ‘s nachts open en als ik wakker word hoor ik getjilp. Als Lily eenmaal wakker is kan ze niet wachten om de dag te beginnen. “Wil je naar buiten kijken?” vraag ik. Op haar knieën, met haar vuistjes omhoog, wacht ze enthousiast tot ik het gordijn open doe. De zon schijnt en de bloemen bloeien. Het is lente!

Continue reading Optimisme in bloei

Read more

Goed. Daar gaat ‘ie dan. Mijn blog is, zoals ze zeggen, de lucht in. De druk om interessante dingen op te merken en wijze uitspraken te doen is me niet ontgaan.

Maar wat nou als ik niets interessants te zeggen heb?

Eigenlijk is dat natuurlijk ook de rode draad van dit blog. Ik heb geen flauw idee. Ik weet niet hoe het moet. Dat geldt dus ook voor bloggen.

Hoewel het mijn meest recente sollicitatie waarschijnlijk heeft verpest, ga ik het advies van mijn vader volgen.

Gewoon jezelf zijn. 

Continue reading Vragen?

Read more