je gevoel volgen

In maart ben ik voor de tweede keer moeder geworden. Daarmee is Lily de Grote Zus (heel belangrijke titel) geworden van Luna en oh, wat is ze trots. Ze is gek op haar kleine zusje. Gelukkig maar, dacht ik, want je hoort wel van die verhalen dat de oudste jaloers is op de kleinste en ze die baby liever weg hebben. Maar toch had ze het ook heel zwaar, de eerste dagen. Dit had ik niet aan zien komen… Continue reading Grote zus

Read more

Buiten is het koud. En nat. Goede reden om binnen te blijven. Of niet? Zelfs in deze dagen van gure wind en ijsel, ga ik elke dag met Lily naar buiten. Laarzen aan, muts op – en gaan!

Toen Lily nog maar net een maandje of twee oud was, kwam ik – zoals ik sinds mijn pubertijd elke winter had gedaan – in een dipje. Ik was moe en droevig, maar wist niet waarom. Dit jaar wilde ik dat echter niet pikken. Ik had Lily en ik zou niet als een sombere zak naast haar gaan zitten mokken! Binnen zitten zou dat er niet beter op maken. Bovendien liet Lily me geen keus. Al op hele jonge leeftijd had Lily duidelijk gemaakt dat zij niet wenste binnen te blijven. Zij werd chagrijnig en begon om niets te jammeren, tot we met haar naar buiten gingen. Dan was het gemopper in no time verdwenen. Alsof ze wou zeggen:

“Laarzen aan, muts op – en gaan!”

En dat deed ik. Niet zeuren, maar gaan. “Maar waar moet ik dan heen? Wat moet ik dan doen?” dacht ik dan. En dan jengelde Lily weer. Oké. Niet denken, maar doen. Ik pakte dat wat ik voor Lily nodig had en ging. Gewoon. Naar buiten.

Continue reading Oer 3.

Read more

Lily wordt in januari twee. En ze drinkt nog steeds borstvoeding. Ja, nog stééds. En nee, niet zo nu en dan een keertje als ze ziek is, maar minstens drie keer per dag.

Zo, nu kun je je kaak weer van de vloer rapen en je wenkbrauwen laten zakken.

Ooit heb ik ervoor gekozen om borstvoeding te geven en – tja – nu is ze bijna twee. Er is niets veranderd. Het is gewoon zo voortgekabbeld. Ik ben helemaal tevreden over hoe het is gegaan en hoe het nu is. Toch heb ik het gevoel alsof ik me moet verantwoorden of verontschuldigen. Alsof ik moet ‘bekennen’ dat zij nog zo vaak drinkt. Terwijl het niemand kwaad doet en bovendien heel normaal is! Toch?

Continue reading Peutermelk

Read more

Een paar blogposts geleden had ik het al over ‘Oer’. Ik had het toen over het Oergevoel, ofwel ons instinct, waarmee we helaas de connectie lijken te zijn verloren. We kunnen wel wat meer verbinding met onze innerlijke oer gebruiken. Maar ook met de oer buiten onszelf, Moeder Natuur zelve, kunnen we wel wat meer verbinding gebruiken.

De meesten van ons leven in stenen huizen, lopen op geasfalteerde straten, zitten en slapen hoog, reizen op wielen en kijken naar schermen. Al deze dingen zijn min of meer onontkoombaar in onze maatschappij, maar ik denk dat we ons te snel over geven. Meer dan je zou denken hebben we hier zelf van alles in te kiezen. We hebben keuzevrijheid. Het probleem met keuzevrijheid is dat je je er bewust van moet zijn om er gebruik van te kunnen maken.

Continue reading Oer 2.

Read more

Lily slaapt al een hele tijd bij ons in bed. Dat vinden wij helemaal niet erg en stiekem zelfs juist hartstikke gezellig, maar ze wordt steeds groter en hoewel een kleine babyvoet in je rug juist heel schattig en leuk is, kan een dreumesvoet best oncomfortabel zijn! We willen dus graag dat ze wat vaker in haar eigen bedje gaat slapen.

Lily slaapt echter heel slecht in haar ledikantje. ‘s Nachts slaapt ze daar nooit en overdag soms, maar ze wordt vaak wakker doordat ze bijvoorbeeld haar hoofd stoot tegen de spijlen of met haar been vast komt te zitten. Ik heb het idee dat ze zich ook opgesloten voelt in het ledikant. Een tweede probleem is dat ze niet zelf in slaap kan vallen maar ik of mijn vriend er altijd naast moet liggen. Dat kan niet met een ledikantje (hoewel ik het wel eens heb overwogen om er bij te kruipen). Ook het wegleggen-nadat-ze-in-slaap-is-gevallen ging niet, omdat je zo’n end moet bukken – over het hekje heen, tot op het matras – dat Lily altijd wakker werd als ik dat probeerde.

Op de grond

Een week of twee geleden zagen wij opeens het licht. We halen het ledikant weg en laten het matras liggen! Voor de ventilatie laten we de lattenbodem wel liggen, maar verder ligt het matras hartstikke op de grond. Zo voelt Lily zich niet meer opgesloten én kan ik haar gemakkelijk wegleggen. Bovendien kan ik er voor het in-slaap-vallen naast gaan liggen! Als ik daarna wegsluip naar de woonkamer hoeven we ook niet bang te zijn dat ze in haar slaap van het grote bed af schuift (wat overigens nooit is gebeurd, ook niet bijna). Ideaal, dus!

Continue reading Montessori-bed

Read more