hechting

Buiten is het koud. En nat. Goede reden om binnen te blijven. Of niet? Zelfs in deze dagen van gure wind en ijsel, ga ik elke dag met Lily naar buiten. Laarzen aan, muts op – en gaan!

Toen Lily nog maar net een maandje of twee oud was, kwam ik – zoals ik sinds mijn pubertijd elke winter had gedaan – in een dipje. Ik was moe en droevig, maar wist niet waarom. Dit jaar wilde ik dat echter niet pikken. Ik had Lily en ik zou niet als een sombere zak naast haar gaan zitten mokken! Binnen zitten zou dat er niet beter op maken. Bovendien liet Lily me geen keus. Al op hele jonge leeftijd had Lily duidelijk gemaakt dat zij niet wenste binnen te blijven. Zij werd chagrijnig en begon om niets te jammeren, tot we met haar naar buiten gingen. Dan was het gemopper in no time verdwenen. Alsof ze wou zeggen:

“Laarzen aan, muts op – en gaan!”

En dat deed ik. Niet zeuren, maar gaan. “Maar waar moet ik dan heen? Wat moet ik dan doen?” dacht ik dan. En dan jengelde Lily weer. Oké. Niet denken, maar doen. Ik pakte dat wat ik voor Lily nodig had en ging. Gewoon. Naar buiten.

Continue reading Oer 3.

Read more

In de afgelopen week zijn veel veranderingen geweest voor Lily en mij. Lily ging voor het eerst naar het kinderdagverblijf en ik ging voor het eerst werken. Tot nu was ik altijd thuisblijfmoeder. Lily was praktisch altijd bij mij. En anders bij Opa, Oma of Papa. Maar maandag was ze ineens bij mensen die ze niet kende – de leidsters van het kinderdagverblijf – en ik ging weg.

Achtergrondmuziekje voor deze blog: hier.

De eerste keer

De eerste dag ‘wennen’ bij het KDV ging een beetje raar. Ik zou om 9.00 uur een intakegesprek hebben met de coördinerende persoon van het KDV. Dat zou een half uur duren en dan zou ik afscheid kunnen nemen van Lily en naar Vluchtelingenwerk gaan. Daar had ik mijn laatste dagje. Maar het ging een beetje raar… Ik was keurig op tijd, maar de mevrouw die de intake zou doen was er pas om 9.15 uur. Shit. Daar ging het al. Lily was na een kwartiertje kat-uit-de-boom-kijken al lekker aan het spelen dus ik en de intakemevrouw gingen in een aparte kamer zitten voor de intake. “Ik ga even daarheen, Lily,” zei ik. “Ik ben zo terug.” Vond ze prima.

De intake liep uit en toen we klaar waren had ik eigenlijk al in de auto moeten zitten naar Vluchtelingenwerk. Shit. Wat moest ik nou? Moest ik nou nog terug, Lily laten weten dat ik er nog was maar dat ik nu weg ga? Of moest ik maar gewoon gaan? Normaal bestaat ons afscheid uit knuffels en woorden als “Mama gaat nu weg, jij blijft lekker bij [naam van oppas] spelen en ik kom je vanmiddag weer ophalen.” Nu had ik Lily gezegd dat ik even in de andere kamer was en zo terug zou zijn. Volgens mij begrijpt Lily dat hartstikke goed en zou ik er dus een leugen van maken als ik nu weg zou gaan.

“Kan jij even kijken hoe het met haar gaat?”

“Of ik nog een keer doei moet zeggen,” vroeg ik aan de intakemevrouw. “Dan ziet ze me niet.” De intakemevrouw ging even kijken. Ze vertelde dat Lily nu net even een beetje verdrietig was en dat als ik nu nog terug ging, het verwarrend zou zijn voor haar. Ik legde de intakemevrouw uit waarom ik twijfelde maar ze dacht toch dat ik beter gelijk kon gaan. Dat deed ik. Ik had immers geen tijd om Lily éérst te troosten en vervolgens nog uitgebreid afscheid te nemen. Dan zou ik moeten haasten en dan zou ze zeker over de zeik raken. Ik ging dus.

Continue reading Schuldgevoel

Read more