geluk

Buiten is het koud. En nat. Goede reden om binnen te blijven. Of niet? Zelfs in deze dagen van gure wind en ijsel, ga ik elke dag met Lily naar buiten. Laarzen aan, muts op – en gaan!

Toen Lily nog maar net een maandje of twee oud was, kwam ik – zoals ik sinds mijn pubertijd elke winter had gedaan – in een dipje. Ik was moe en droevig, maar wist niet waarom. Dit jaar wilde ik dat echter niet pikken. Ik had Lily en ik zou niet als een sombere zak naast haar gaan zitten mokken! Binnen zitten zou dat er niet beter op maken. Bovendien liet Lily me geen keus. Al op hele jonge leeftijd had Lily duidelijk gemaakt dat zij niet wenste binnen te blijven. Zij werd chagrijnig en begon om niets te jammeren, tot we met haar naar buiten gingen. Dan was het gemopper in no time verdwenen. Alsof ze wou zeggen:

“Laarzen aan, muts op – en gaan!”

En dat deed ik. Niet zeuren, maar gaan. “Maar waar moet ik dan heen? Wat moet ik dan doen?” dacht ik dan. En dan jengelde Lily weer. Oké. Niet denken, maar doen. Ik pakte dat wat ik voor Lily nodig had en ging. Gewoon. Naar buiten.

Continue reading Oer 3.

Read more

Een paar blogposts geleden had ik het al over ‘Oer’. Ik had het toen over het Oergevoel, ofwel ons instinct, waarmee we helaas de connectie lijken te zijn verloren. We kunnen wel wat meer verbinding met onze innerlijke oer gebruiken. Maar ook met de oer buiten onszelf, Moeder Natuur zelve, kunnen we wel wat meer verbinding gebruiken.

De meesten van ons leven in stenen huizen, lopen op geasfalteerde straten, zitten en slapen hoog, reizen op wielen en kijken naar schermen. Al deze dingen zijn min of meer onontkoombaar in onze maatschappij, maar ik denk dat we ons te snel over geven. Meer dan je zou denken hebben we hier zelf van alles in te kiezen. We hebben keuzevrijheid. Het probleem met keuzevrijheid is dat je je er bewust van moet zijn om er gebruik van te kunnen maken.

Continue reading Oer 2.

Read more

De bomen zijn nog kaal maar de vogeltjes fluiten. Het slaapkamerraam staat ‘s nachts open en als ik wakker word hoor ik getjilp. Als Lily eenmaal wakker is kan ze niet wachten om de dag te beginnen. “Wil je naar buiten kijken?” vraag ik. Op haar knieën, met haar vuistjes omhoog, wacht ze enthousiast tot ik het gordijn open doe. De zon schijnt en de bloemen bloeien. Het is lente!

Continue reading Optimisme in bloei

Read more

Goed. Daar gaat ‘ie dan. Mijn blog is, zoals ze zeggen, de lucht in. De druk om interessante dingen op te merken en wijze uitspraken te doen is me niet ontgaan.

Maar wat nou als ik niets interessants te zeggen heb?

Eigenlijk is dat natuurlijk ook de rode draad van dit blog. Ik heb geen flauw idee. Ik weet niet hoe het moet. Dat geldt dus ook voor bloggen.

Hoewel het mijn meest recente sollicitatie waarschijnlijk heeft verpest, ga ik het advies van mijn vader volgen.

Gewoon jezelf zijn. 

Continue reading Vragen?

Read more