fulltime moeder

Ik houd van bankhangen. Lekker niks doen. Liever lui dan moe. Maar áls ik een sport zou moeten kiezen, kies ik kickboksen. En dan vooral lekker hard tegen hard. Blauwe plekken, verzuurde spieren – dat soort dingen.

Ik ben positief ingesteld. Ik ben vergevingsgezind, tolerant… Maar áls ik boos ben, ben ik echt pissed. Mijn moeder zei vroeger niet voor niets: “Als blikken konden doden”.

Ik ben alles of niets. Het ene of het andere uiterste. Continue reading Alles of niets

Read more

Een klein tijdje terug ben ik geïnterviewd door Het Moederfront. Over mij als thuisblijfmoeder, over dit blog en over de toekomst. Die toekomst is nu al een beetje het heden, want ik ben geen full time thuisblijfmoeder meer.

Ik ben sinds afgelopen week werkzaam als psycholoog!

Hierdoor heb ik een klein autootje mogen kopen en gaat Lily naar het kinderdagverblijf (AUW… lees hier over mijn schuldgevoel).

Klik dus hier om het interview te lezen!

Read more

Wij zijn geboren met de vaardigheid snel te kunnen oordelen over iets en iemand. Is dit veilig of gevaarlijk? Is dit een vriend of vijand? Fight or flight? Deze vaardigheid werkt ons soms een beetje tegen, namelijk in de vorm van vooroordelen. We oordelen over iemand op basis van een voorspelling die we maken aan de hand van informatie die we over hen hebben. Die informatie schiet echter vaak tekort en is niet (helemaal) voorspellend voor de eigenschappen waarover we willen oordelen. Daar komt dan ook, heel basaal, discriminatie vandaan. In een minder drastische vorm zorgt het ook voor groepsvorming en polarisatie. Dat wat we kennen vinden we steeds fijner en dat wat onbekend is vinden we niks. Dit is vaak deels gebaseerd op vooroordelen en aannames, die dus bijna nooit een goede afspiegeling zijn van de realiteit. De ‘wij’ en ‘zij’ worden karikaturen (vooral de ‘zij’) waarover we dénken van alles te weten.

Eenheid

Ik kom dit ook tegen onder moeders. ‘Wij’ en ‘zij’-kampen. Aan de ene kant is het natuurlijk fijn om gelijkgestemden te vinden en met hen te praten over dat wat jullie gemeen hebben. Maar aan de andere kant worden de verschillen tussen de groepen vergroot, wat ons bijna doet denken dat we elkaar nooit zullen begrijpen. Alsof de ene groep verschilt van de andere, meer dan een individu verschilt van een andere individu. Dat is niet waar. Ik heb nog nooit een moeder ontmoet die alles precies zo doet als ik. Ik heb ook nog nooit een moeder ontmoet met wie ik níets gemeen heb. We delen allemaal wat en we verschillen allemaal van elkaar.

In deze verscheidenheid zijn wij één.

Juist in het moederschap vind ik het zo jammer dat er negativiteit is omtrent onze verschillen. Ik denk dat het komt uit een goed hart – als moeder heb je op een gegeven moment gevonden wat volgens jou het beste is. Dat wil je delen. Je wil ook dat het kindje van een ander het goed heeft. En je wil een ander helpen jouw ‘licht’ te vinden. Helaas denken we er niet altijd bij na dat het beste voor ons niet vanzelfsprekend het beste is voor een ander en kunnen onze ongevraagde adviezen beledigend of kwetsend overkomen. Die andere moeder dacht immers ook op het goede spoor te zijn. Een gevoelig onderwerp dus.

Het moederschap is zo intens, zo belangrijk, zo mooi en zo zwaar. Alle moeders delen iets heel belangrijks: we houden allemaal grenzeloos veel van ons kind. En we doen ons stinkende best om hen het allerbeste te geven. We zouden één front moeten zijn. Een zusterschap. Een sterke groep vol liefde en steun.

Verscheidenheid

Om wat inzicht te krijgen in onze verschillen, te helpen elkaar wat beter te leren begrijpen en onze verschillen te omarmen, heb ik een onbegrensd gesprek gehad met vriendin Elsa, over onze verschillende versies van het moederschap. Wij zijn bijna tegelijkertijd moeder geworden en hebben bijna niets het zelfde gedaan – toch vinden we de ander een top-moeder! Continue reading Moederschap, een zusterschap – deel 1

Read more

Al was het in eerste instantie niet de bedoeling, ik ben fulltime moeder. En dat vind ik prima – ik geniet er volop van! Ik mis niks en kan Lily de ervaringen geven die ze nodig heeft, óók het spelen met andere kindjes, dat doen we via speelgroepen.

Sinds kort ben ik niet écht meer fulltime moeder, omdat ik één dag in de week werk bij VluchtelingenWerk Nederland. Lily gaat dan naar mijn ouders. Maar goed, die dag ben ik dus wel kwijt – geen tijd voor mezelf.

Dat ik altijd en bij alles (afgezien van die ene dag werken dan) Lily bij me heb, vind ik super. En dat maakt haar niet aanhankelijk, wat mensen nog wel eens willen denken. We zijn een team geworden, we kennen elkaar, er is vertrouwen en daarom hobbelt ze de hele wereld door, wetende dat ik een eindje verderop achter haar aanloop. Mocht er iets gebeuren, ben ik er voor haar. En andersom ziet ze mij van alles doen en daarvan leert ze ook. Als je het mij vraagt is dat de natuurlijke gang van het moederschap.

Fulltime+

Maar eigenlijk is het niet fulltime. Fulltime werken betekent zo ongeveer van 9.00 tot 18.00 werken, van maandag tot en met vrijdag. En dat is natuurlijk veel minder dan het fulltime moederschap. Dan is 24/7. Het is fulltime+.

Dat wist ik natuurlijk ook toen ik in het fulltime moederschap rolde. En ik ben er ook blij om. Maar, waar ik niet aan had gedacht, is de mogelijkheid dat je kindje niet zonder jou kan gaan slapen, ‘s avonds! Dat is het geval bij Lily. Als ik er niet ben bij het slapengaan is ze onrustig, angstig en kan ze ontzettend in paniek raken. Mijn vriend wordt inmiddels ook ‘getolereerd’, hoewel het wel even moeite kost voor haar om te accepteren dat het dus zonder mij gaat gebeuren, en dat is heel fijn. Maar vorige week waren we allemaal (ja, allemaal) ziek! Ik was inmiddels al wat beter en wilde naar de verjaardag van mijn beste vriendin, maar Lily was een dweil en Papa lag op bed met koorts. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen ze achter te laten.

Wat voelde ik me een rot-vriendin!

Maar wat moest ik dan? Als ik mijn zieke vriend met mijn zieke dochter had thuisgelaten was zij niet gaan slapen (behalve misschien na een half uur janken) en dat had hij niet getrokken! Dan had ik me een rot-moeder gevoelt! Ik ging dus maar voor rot-vriendin… Dat is dan de prijs, denk ik?

Ziek

Na allemaal een week ziek te zijn geweest en toen langzaamaan weer te zijn opgekrabbeld, kreeg ik vrijdagnacht uit het niets een borstontsteking. Koortsaanvallen en ontzettend veel mijn in mijn borst. Ik voelde me akelig! Maar in het fulltime+ moederschap zijn geen ziekdagen. Dit weekend is gelukkig mijn vriend er om voor Lily en het huishouden te zorgen, maar morgen is het maandag en ik voel me nog steeds belabberd.

Gelukkig komt mijn moeder morgen even langs om voor mij en/of Lily te zorgen. Wat een mazzel heb ik daarmee! Mijn ouders en schoonouders wonen beiden hartstikke dichtbij en springen altijd bij als het echt nodig is. Ik kan me niet voorstellen hoe een alleenstaande moeder dit doet. Je hebt echt een netwerk nodig. It takes a village to raise a child.

Read more