daten

Ik ben niet goed in het spelen van spelletjes. Bij Monopoly koop ik de straten met een leuke naam of een mooie kleur. Bij Yahtzee ga ik voor de combinaties die ik al had. Bij Stratego verstop ik mijn vlag altijd op dezelfde plek. Ik heb geen poker face. Ik kan niet bluffen. En áls ik bluf, vergeet ik dat weer en verraad ik mezelf alsnog.

The Dating Game

In daten ben ik ook niet goed. Gelukkig kwam ik mijn vriend tegen, anders was ik die vrouw met die katten geworden. En die fles wijn. — Oké, ik heb nu óók katten. En die fles wijn. Maar dat is niet mijn punt.

Ik was, toen ik me nog begaf in het levensgevaarlijke singles-leven, veel te veel mezelf. Dat mag niet. Je moet het spelletje meespelen. Laten blijken dat je ‘m leuk vindt, dan koeltjes doen alsof het je niet boeit, vervolgens geïnteresseerd luisteren naar zijn verhaal en dan vooral niét dezelfde dag nog sms’en! Ik was meer van “Hoi, ik vind je leuk. Wat jij?” Werkt niet. Schrikt af.

Goed. Ik dacht daar dus van af te zijn. Ik ontmoette iemand die mij dezélfde dag nog een sms stuurde.

“Hoi, ik vind je leuk. Wat jij?”

Wij hebben nu een dochter. 🙂

Continue reading What’s the Name of the Game?

Read more