In de afgelopen week zijn veel veranderingen geweest voor Lily en mij. Lily ging voor het eerst naar het kinderdagverblijf en ik ging voor het eerst werken. Tot nu was ik altijd thuisblijfmoeder. Lily was praktisch altijd bij mij. En anders bij Opa, Oma of Papa. Maar maandag was ze ineens bij mensen die ze niet kende – de leidsters van het kinderdagverblijf – en ik ging weg.

Achtergrondmuziekje voor deze blog: hier.

De eerste keer

De eerste dag ‘wennen’ bij het KDV ging een beetje raar. Ik zou om 9.00 uur een intakegesprek hebben met de coördinerende persoon van het KDV. Dat zou een half uur duren en dan zou ik afscheid kunnen nemen van Lily en naar Vluchtelingenwerk gaan. Daar had ik mijn laatste dagje. Maar het ging een beetje raar… Ik was keurig op tijd, maar de mevrouw die de intake zou doen was er pas om 9.15 uur. Shit. Daar ging het al. Lily was na een kwartiertje kat-uit-de-boom-kijken al lekker aan het spelen dus ik en de intakemevrouw gingen in een aparte kamer zitten voor de intake. “Ik ga even daarheen, Lily,” zei ik. “Ik ben zo terug.” Vond ze prima.

De intake liep uit en toen we klaar waren had ik eigenlijk al in de auto moeten zitten naar Vluchtelingenwerk. Shit. Wat moest ik nou? Moest ik nou nog terug, Lily laten weten dat ik er nog was maar dat ik nu weg ga? Of moest ik maar gewoon gaan? Normaal bestaat ons afscheid uit knuffels en woorden als “Mama gaat nu weg, jij blijft lekker bij [naam van oppas] spelen en ik kom je vanmiddag weer ophalen.” Nu had ik Lily gezegd dat ik even in de andere kamer was en zo terug zou zijn. Volgens mij begrijpt Lily dat hartstikke goed en zou ik er dus een leugen van maken als ik nu weg zou gaan.

“Kan jij even kijken hoe het met haar gaat?”

“Of ik nog een keer doei moet zeggen,” vroeg ik aan de intakemevrouw. “Dan ziet ze me niet.” De intakemevrouw ging even kijken. Ze vertelde dat Lily nu net even een beetje verdrietig was en dat als ik nu nog terug ging, het verwarrend zou zijn voor haar. Ik legde de intakemevrouw uit waarom ik twijfelde maar ze dacht toch dat ik beter gelijk kon gaan. Dat deed ik. Ik had immers geen tijd om Lily éérst te troosten en vervolgens nog uitgebreid afscheid te nemen. Dan zou ik moeten haasten en dan zou ze zeker over de zeik raken. Ik ging dus.

Continue reading Schuldgevoel

Read more

Als je aan een baby denkt, denk je al gauw aan luiers. Heel veel luiers. Toen Lily geboren werd begonnen wij met Pampers. Heel veel Pampers. Dat was toch wel een beetje duur, dus op een gegeven moment zijn we op zoek gegaan naar een goedkopere luier die toch goed zat. De Kruidvatluiers vond ik te stug en de Bumblees hadden geen goede pasvorm. Toen ik op een dag in de supermarkt naar de aanbieding van Pampers stond te kijken, kwam er een jonge moeder naar me toe. Zij vertelde me dat zij ook altijd Pampers gebruikte en goedkopere luiers niks vond, maar dat de Etosluiers een uitkomst waren! Die moest ik ook maar eens proberen, zei ze. Zodoende ging ik naar de Etos en kocht ik een pak luiers. Ze bevielen erg goed! Niet goed genoeg voor de nacht, maar zeker wel voor overdag. Wij gingen dus over op Etosluiers voor gedurende de dag en gebruikten de Pampers voor ‘s nachts. Zo waren we een stukje goedkoper uit en kon ik weer rustig ademhalen als ik een keer een luier verschoonde die eigenlijk nog niet zo heel erg vol was.

Toch begon er een tijdje terug iets te knagen.

Elke keer als ik een luier weggooide voelde ik een schuldgevoel.

Het schuldgevoel van deelnemen aan de Wegwerpmaatschappij. Langzaamaan begon ik te denken over wasbare luiers. Ik kwam tot een klein maar significant lijstje van voordelen (hier en hier meer over de voordelen van wasbaar luieren):

  • Wasbare luiers zijn op de lange termijn goedkoper;
  • Wasbare luiers zijn beter voor het milieu;
  • Wasbare luiers bestaan uit natuurlijke materialen – dat verkies is boven chemische stofjes tegen babybillen aan.

Ik vertelde mijn vriend dat ik het wasbare luieren wilde uitproberen. Dat vond hij prima, als hij er maar niet meer voor hoefde te doen. Goed. Ik ging dus op onderzoek uit.

Continue reading Wasbare luiers

Read more

Als sinds ze één jaar is – misschien al wel langer – heeft Lily last van eczeem. Op de foto hierboven is die eczeem nog mild. Het zijn droge, rode plekken op haar schouders en armen, die vooral ‘s nachts jeuken. Eerst dacht ik dat het uitslag was van de kou – ik krijg immers zelf ook droge plekjes op mijn schouders en armen als het koud is. Maar toen werd het lente en verdween de kou, maar de plekjes verdwenen niet! We smeerden met Aloë zalf en Vaseline-cetomacrogol, maar het werd er niet beter op. De plekken werden met de tijd alleen maar vuriger en dikker en ook de jeuk werd erger.

Waarom heb ík daar niet aan gedacht?

Ongeveer een maand geleden vroeg ik in één van de vele Facebook-groepen waarvan ik lid ben wat ik tegen deze eczeem kon doen. Als reactie kreeg ik de tip te zoeken naar de oorzaak.

Natúúrlijk, waarom heb ik hier zelf niet aan gedacht?

Ik wéét dat symptoombestrijding maar tijdelijk is en nooit zo goed kan werken als het bestrijden van de oorzaak. Maar wat kon dan de oorzaak zijn? Als reactie op mijn Facebook-oproep kreeg ik de tip dat de oorzaak van eczeem meestal in de darmen ligt, bijvoorbeeld een koemelkallergie.

Koemelkallergie, waarom had ik dáár niet aan gedacht!? Mijn vriend en ik hebben allebei als baby koemelkallergie gehad. Voordat Lily geboren was, had ik er rekening meer gehouden dat zij koemelkallergie zou kunnen hebben. Maar toen dat in eerste instantie niet zo bleek te zijn, heb ik die optie verworpen en er dus nooit meer aan gedacht.

Continue reading Wasmiddel

Read more

Vorige week had ik het al over de ‘wij’ en ‘zij’-kampen in het moederschap. Het lijkt wel alsof we denken dat borstvoedende moeders allemaal hetzelfde zijn. En dat moeders uit Kamp Borstvoeding niets gemeen hebben met de moeders uit Kamp Kunstvoeding. Dat is natuurlijk niet waar. Dat je één eigenschap deelt met iemand, betekent natuurlijk niet dat jullie verder ook hetzelfde zijn.

Het in-hokjes-stoppen gebeurt grotendeels onbewust. Als je er bewust over nadenkt weet je best wel dat we groepen niet over één kam moeten scheren. Er zijn verschillen tussen mij en andere borstvoedende moeders en er zijn overeenkomsten tussen mij en kunstvoedende moeders. We zijn allemaal individuen en zijn daarom eindeloos verschillend. Ik ben niet mijn hokje en ik ben niet niet als iemand uit dat andere hokje. Iedereen wil uniek zijn. Jij bent jij om redenen dat jij jij bent en dat maakt jou speciaal – toch?!

Waarom denken we dan dat het slecht is om anders te zijn/het oneens te zijn?

Mijn moeder is één van de mensen wiens opvattingen nogal kunnen afwijken van de mijne. We zijn op veel vlakken heel verschillend. En soms zijn we vreselijk hetzelfde. We zijn het vaak oneens, maar soms begrijpen we elkaar juist als geen ander. Dit bleek ook uit het gesprek dat wij van de week hadden over opvoeden en ouderschap.

Continue reading Moederschap, een zusterschap – deel 2

Read more

Wij zijn geboren met de vaardigheid snel te kunnen oordelen over iets en iemand. Is dit veilig of gevaarlijk? Is dit een vriend of vijand? Fight or flight? Deze vaardigheid werkt ons soms een beetje tegen, namelijk in de vorm van vooroordelen. We oordelen over iemand op basis van een voorspelling die we maken aan de hand van informatie die we over hen hebben. Die informatie schiet echter vaak tekort en is niet (helemaal) voorspellend voor de eigenschappen waarover we willen oordelen. Daar komt dan ook, heel basaal, discriminatie vandaan. In een minder drastische vorm zorgt het ook voor groepsvorming en polarisatie. Dat wat we kennen vinden we steeds fijner en dat wat onbekend is vinden we niks. Dit is vaak deels gebaseerd op vooroordelen en aannames, die dus bijna nooit een goede afspiegeling zijn van de realiteit. De ‘wij’ en ‘zij’ worden karikaturen (vooral de ‘zij’) waarover we dénken van alles te weten.

Eenheid

Ik kom dit ook tegen onder moeders. ‘Wij’ en ‘zij’-kampen. Aan de ene kant is het natuurlijk fijn om gelijkgestemden te vinden en met hen te praten over dat wat jullie gemeen hebben. Maar aan de andere kant worden de verschillen tussen de groepen vergroot, wat ons bijna doet denken dat we elkaar nooit zullen begrijpen. Alsof de ene groep verschilt van de andere, meer dan een individu verschilt van een andere individu. Dat is niet waar. Ik heb nog nooit een moeder ontmoet die alles precies zo doet als ik. Ik heb ook nog nooit een moeder ontmoet met wie ik níets gemeen heb. We delen allemaal wat en we verschillen allemaal van elkaar.

In deze verscheidenheid zijn wij één.

Juist in het moederschap vind ik het zo jammer dat er negativiteit is omtrent onze verschillen. Ik denk dat het komt uit een goed hart – als moeder heb je op een gegeven moment gevonden wat volgens jou het beste is. Dat wil je delen. Je wil ook dat het kindje van een ander het goed heeft. En je wil een ander helpen jouw ‘licht’ te vinden. Helaas denken we er niet altijd bij na dat het beste voor ons niet vanzelfsprekend het beste is voor een ander en kunnen onze ongevraagde adviezen beledigend of kwetsend overkomen. Die andere moeder dacht immers ook op het goede spoor te zijn. Een gevoelig onderwerp dus.

Het moederschap is zo intens, zo belangrijk, zo mooi en zo zwaar. Alle moeders delen iets heel belangrijks: we houden allemaal grenzeloos veel van ons kind. En we doen ons stinkende best om hen het allerbeste te geven. We zouden één front moeten zijn. Een zusterschap. Een sterke groep vol liefde en steun.

Verscheidenheid

Om wat inzicht te krijgen in onze verschillen, te helpen elkaar wat beter te leren begrijpen en onze verschillen te omarmen, heb ik een onbegrensd gesprek gehad met vriendin Elsa, over onze verschillende versies van het moederschap. Wij zijn bijna tegelijkertijd moeder geworden en hebben bijna niets het zelfde gedaan – toch vinden we de ander een top-moeder! Continue reading Moederschap, een zusterschap – deel 1

Read more

Al was het in eerste instantie niet de bedoeling, ik ben fulltime moeder. En dat vind ik prima – ik geniet er volop van! Ik mis niks en kan Lily de ervaringen geven die ze nodig heeft, óók het spelen met andere kindjes, dat doen we via speelgroepen.

Sinds kort ben ik niet écht meer fulltime moeder, omdat ik één dag in de week werk bij VluchtelingenWerk Nederland. Lily gaat dan naar mijn ouders. Maar goed, die dag ben ik dus wel kwijt – geen tijd voor mezelf.

Dat ik altijd en bij alles (afgezien van die ene dag werken dan) Lily bij me heb, vind ik super. En dat maakt haar niet aanhankelijk, wat mensen nog wel eens willen denken. We zijn een team geworden, we kennen elkaar, er is vertrouwen en daarom hobbelt ze de hele wereld door, wetende dat ik een eindje verderop achter haar aanloop. Mocht er iets gebeuren, ben ik er voor haar. En andersom ziet ze mij van alles doen en daarvan leert ze ook. Als je het mij vraagt is dat de natuurlijke gang van het moederschap.

Fulltime+

Maar eigenlijk is het niet fulltime. Fulltime werken betekent zo ongeveer van 9.00 tot 18.00 werken, van maandag tot en met vrijdag. En dat is natuurlijk veel minder dan het fulltime moederschap. Dan is 24/7. Het is fulltime+.

Dat wist ik natuurlijk ook toen ik in het fulltime moederschap rolde. En ik ben er ook blij om. Maar, waar ik niet aan had gedacht, is de mogelijkheid dat je kindje niet zonder jou kan gaan slapen, ‘s avonds! Dat is het geval bij Lily. Als ik er niet ben bij het slapengaan is ze onrustig, angstig en kan ze ontzettend in paniek raken. Mijn vriend wordt inmiddels ook ‘getolereerd’, hoewel het wel even moeite kost voor haar om te accepteren dat het dus zonder mij gaat gebeuren, en dat is heel fijn. Maar vorige week waren we allemaal (ja, allemaal) ziek! Ik was inmiddels al wat beter en wilde naar de verjaardag van mijn beste vriendin, maar Lily was een dweil en Papa lag op bed met koorts. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen ze achter te laten.

Wat voelde ik me een rot-vriendin!

Maar wat moest ik dan? Als ik mijn zieke vriend met mijn zieke dochter had thuisgelaten was zij niet gaan slapen (behalve misschien na een half uur janken) en dat had hij niet getrokken! Dan had ik me een rot-moeder gevoelt! Ik ging dus maar voor rot-vriendin… Dat is dan de prijs, denk ik?

Ziek

Na allemaal een week ziek te zijn geweest en toen langzaamaan weer te zijn opgekrabbeld, kreeg ik vrijdagnacht uit het niets een borstontsteking. Koortsaanvallen en ontzettend veel mijn in mijn borst. Ik voelde me akelig! Maar in het fulltime+ moederschap zijn geen ziekdagen. Dit weekend is gelukkig mijn vriend er om voor Lily en het huishouden te zorgen, maar morgen is het maandag en ik voel me nog steeds belabberd.

Gelukkig komt mijn moeder morgen even langs om voor mij en/of Lily te zorgen. Wat een mazzel heb ik daarmee! Mijn ouders en schoonouders wonen beiden hartstikke dichtbij en springen altijd bij als het echt nodig is. Ik kan me niet voorstellen hoe een alleenstaande moeder dit doet. Je hebt echt een netwerk nodig. It takes a village to raise a child.

Read more