Lily is inmiddels anderhalf jaar oud en een pittig dametje geworden. Ze is helemaal baby-af. Ze is een kind. En daarmee blaast ze me soms omver.
Tot een maand of twee geleden waren Lily en ik nogal eens gefrustreerd. Zij wil namelijk van alles, maar kan dat niet duidelijk maken. ‘Ja’ en ‘nee’ komt nog over (‘ja’ is “la” en ‘nee’ is een gek geluidje en heftig nee-schudden), maar daar kwamen we niet ver mee. Dan zat ze bijvoorbeeld aan tafel en begon ze te jammeren. Continue reading Gebaren

Read more

Een paar blogposts geleden had ik het al over ‘Oer’. Ik had het toen over het Oergevoel, ofwel ons instinct, waarmee we helaas de connectie lijken te zijn verloren. We kunnen wel wat meer verbinding met onze innerlijke oer gebruiken. Maar ook met de oer buiten onszelf, Moeder Natuur zelve, kunnen we wel wat meer verbinding gebruiken.

De meesten van ons leven in stenen huizen, lopen op geasfalteerde straten, zitten en slapen hoog, reizen op wielen en kijken naar schermen. Al deze dingen zijn min of meer onontkoombaar in onze maatschappij, maar ik denk dat we ons te snel over geven. Meer dan je zou denken hebben we hier zelf van alles in te kiezen. We hebben keuzevrijheid. Het probleem met keuzevrijheid is dat je je er bewust van moet zijn om er gebruik van te kunnen maken.

Continue reading Oer 2.

Read more

Lily slaapt al een hele tijd bij ons in bed. Dat vinden wij helemaal niet erg en stiekem zelfs juist hartstikke gezellig, maar ze wordt steeds groter en hoewel een kleine babyvoet in je rug juist heel schattig en leuk is, kan een dreumesvoet best oncomfortabel zijn! We willen dus graag dat ze wat vaker in haar eigen bedje gaat slapen.

Lily slaapt echter heel slecht in haar ledikantje. ‘s Nachts slaapt ze daar nooit en overdag soms, maar ze wordt vaak wakker doordat ze bijvoorbeeld haar hoofd stoot tegen de spijlen of met haar been vast komt te zitten. Ik heb het idee dat ze zich ook opgesloten voelt in het ledikant. Een tweede probleem is dat ze niet zelf in slaap kan vallen maar ik of mijn vriend er altijd naast moet liggen. Dat kan niet met een ledikantje (hoewel ik het wel eens heb overwogen om er bij te kruipen). Ook het wegleggen-nadat-ze-in-slaap-is-gevallen ging niet, omdat je zo’n end moet bukken – over het hekje heen, tot op het matras – dat Lily altijd wakker werd als ik dat probeerde.

Op de grond

Een week of twee geleden zagen wij opeens het licht. We halen het ledikant weg en laten het matras liggen! Voor de ventilatie laten we de lattenbodem wel liggen, maar verder ligt het matras hartstikke op de grond. Zo voelt Lily zich niet meer opgesloten én kan ik haar gemakkelijk wegleggen. Bovendien kan ik er voor het in-slaap-vallen naast gaan liggen! Als ik daarna wegsluip naar de woonkamer hoeven we ook niet bang te zijn dat ze in haar slaap van het grote bed af schuift (wat overigens nooit is gebeurd, ook niet bijna). Ideaal, dus!

Continue reading Montessori-bed

Read more

Ik houd van bankhangen. Lekker niks doen. Liever lui dan moe. Maar áls ik een sport zou moeten kiezen, kies ik kickboksen. En dan vooral lekker hard tegen hard. Blauwe plekken, verzuurde spieren – dat soort dingen.

Ik ben positief ingesteld. Ik ben vergevingsgezind, tolerant… Maar áls ik boos ben, ben ik echt pissed. Mijn moeder zei vroeger niet voor niets: “Als blikken konden doden”.

Ik ben alles of niets. Het ene of het andere uiterste. Continue reading Alles of niets

Read more

Een klein tijdje terug ben ik geïnterviewd door Het Moederfront. Over mij als thuisblijfmoeder, over dit blog en over de toekomst. Die toekomst is nu al een beetje het heden, want ik ben geen full time thuisblijfmoeder meer.

Ik ben sinds afgelopen week werkzaam als psycholoog!

Hierdoor heb ik een klein autootje mogen kopen en gaat Lily naar het kinderdagverblijf (AUW… lees hier over mijn schuldgevoel).

Klik dus hier om het interview te lezen!

Read more