Oer 2.

Een paar blogposts geleden had ik het al over ‘Oer’. Ik had het toen over het Oergevoel, ofwel ons instinct, waarmee we helaas de connectie lijken te zijn verloren. We kunnen wel wat meer verbinding met onze innerlijke oer gebruiken. Maar ook met de oer buiten onszelf, Moeder Natuur zelve, kunnen we wel wat meer verbinding gebruiken.

De meesten van ons leven in stenen huizen, lopen op geasfalteerde straten, zitten en slapen hoog, reizen op wielen en kijken naar schermen. Al deze dingen zijn min of meer onontkoombaar in onze maatschappij, maar ik denk dat we ons te snel over geven. Meer dan je zou denken hebben we hier zelf van alles in te kiezen. We hebben keuzevrijheid. Het probleem met keuzevrijheid is dat je je er bewust van moet zijn om er gebruik van te kunnen maken.

bos

[ Lopen, spelen, chillen en eten. Lily eet het meest als ze buiten is! ]

Kleine Bron van Grote Wijsheid

pomp

[ Ontdekken en proberen. Wat een heerlijk karweitje, water pompen met een pomp die droog staat. Lily heeft geen verwachtingen en is dus niet gefrustreerd. Het pompen op zich is al leuk! ]

De bewustwording van mijn keuzevrijheid kwam door Lily. Mijn kleine bron van grote wijsheid. Bij gebrek aan een kind van jezelf kun je natuurlijk altijd op zoek naar je innerlijke kind. Een kind kijkt anders naar de wereld dan wij ‘grote mensen’ en daar kunnen we nog wat van leren, als je het mij vraagt.

Het begon al toen Lily nog maar heel klein was. Ik werd een beetje gek van het binnen zitten. Soms kon ik me een hele dag somber voelen. En dat werd steeds maar erger. Ik verlangde ergens naar en wist niet wat. Ik voelde ook niet de vrijheid om het te exploreren want ik moest toch bij die pasgeboren baby thuisblijven? Maar ik merkte dat als Lily te lang in huis was, zij ook chagrijnig werd. Buiten huilde ze nooit (ja, tenzij ze dorst/honger had). Zij heeft er dus voor gezorgd dat ik er een gewoonte van heb gemaakt om elke dag de deur uit te gaan. Na het ochtendritueel van douchen, eten, aankleden, etc. gaan we z.s.m. naar buiten. In het begin kon ik wanhopig worden omdat ik niet kon bedenken wat ik moest doen. Lily ging alleen maar harder huilen door mijn getreuzel en dus kon ik al helemáál niet nadenken. Op een gegeven moment kwam het in mijn systeem: luiertas compleet en gaan. Gewoon de deur uit. De natuur in. Daar werden we allebei weer rustig. Ik kon weer helder nadenken. Lily kon weer lachen of gewoon rustig genieten.

 

Niet denken, maar voelen

Niet denken, maar voelen. Dat is wat ik heb geleerd te doen. Soms gewoon even niets van binnenuit op de buitenkant projecteren, produceren of forceren, maar dat van buiten in je op nemen. De binnenkant even blanco en focussen op buiten. En dan bedoel ik niet het verkeer, je spiegelbeeld of je to do-lijstje. Bomen met ritselende blaadjes. Kietelend gras. Knisperende takjes en bladeren op de grond. Wolken. Dat bedoel ik. Het geheel, de details en alles er tussenin. Er is eindeloos veel natuur en het biedt je wat je nodig hebt. Ruimte, rust, inspiratie, creativiteit… Vervolgens zal je jezelf verbazen met de energie die je binnen hebt gehaald.

water

[ De hele dag buiten; op zomerse dagen ziet dat er vaak zo uit. ]

Op de grond

Lily vindt het vervelend om op een kinderstoel te zitten en eet dan ook minder dan wanneer ze op de grond zit of staat. Lange tijd ging ik hier tegenin: ze zou op die stoel zitten en moest hapjes proeven. En eigenlijk was dan ook de bedoeling dat ze, als ze van tafel was, geen eten meer kreeg. Dat werd ‘m alleen niet helemaal omdat ik een beetje een push-over ben. Hoewel, push-over? Ik vraag me gewoon vaak af (voor mezelf, maar ook voor Lily) “Waarom niet?” en als ik geen goede reden weet te bedenken, mag het. Op een gegeven moment ben ik dus gestopt met tegenwerken en ging ik mee met wat Lily wilde. En het werkte! We doen het nu zo, dat alle maaltijden (behalve het avondeten) aan en rond de salontafel gebeuren. Lily  zit op een poefje of staat aan de salontafel en kan tussen de hapjes door een beetje lopen, spelen of anderszins wiebelen. ‘Hapjes halen’ noemen we dat. De reden dat dit met het avondeten niet gebeurt, is omdat dat toch vaak een grotere kliederboel wordt. En ik vind een hoop best, maar heb geen zin in tomatensaus in de stoffering van de bank. Maar goed; eten op de grond dus. Op deze manier eet ze veel meer dan op een ruime meter boven de grond, in een kinderstoel waar ze niet op eigen kracht uit of in kan. Zo gaat het veel zelfstandiger. Veel natuurlijker.

Door haar op deze manier te laten meedoen aan maaltijden, respecteren we haar natuurlijke zelfstandigheid en maken we het ook mogelijk voor haar om deze zelfstandigheid te ontwikkelen en ermee te leren omgaan. Een ander praktisch voorbeeld hiervan is dat zij op de grond slaapt (zie deze blogpost).

Volg je (innerlijke) kind

Lily en ik zijn altijd de hort op. We lopen veel (Lily loopt zelf of zit in de draagzak) en gaan dus langzaam. Ik bepaal grofweg waar we naartoe gaan, omdat we natuurlijk wel dingen gedaan moeten krijgen en ik Lily bovendien veilig moet houden, maar in de details bepaalt Lily veel. Linksom of rechtsom, hier of daar even stoppen, een bloemetje bekijken, mensen groeten, ga zo maar door. Ze ziet véél meer dan ik en daarom kan ik van haar leren.

Haar nieuwsgierigheid en onbezorgdheid is aanstekelijk. 

Maar dan moet ik haar daar wel de kans toe geven. In een wandelwagen heeft ze geen bewegingsvrijheid. En in het thema van deze blog: geen keuzevrijheid! Waarom zou ik haar dat ontnemen? Omdat ik nú naar de supermarkt wil en het stráks tijd is om te spelen? Dit frustreert je kind en bovendien jezelf uiteindelijk ook, omdat je een klein mens probeert te duwen in jouw idee – in jouw pasvorm – in jouw ritme. Waarom niet kijken wat er gebeurt als je je kind de keuze laat? Wij, grote mensen, zijn gefrustreerd wanneer ons onze keuzevrijheid wordt ontnomen. Het is ons fundamenteel recht, onze menselijkheid. Is een kind niet óók een volwaardig mens met hetzelfde fundamentele recht? Volgens mij wel. Laat je kind (dat nog niet is besmet door de pasvormen die de maatschappij op ons hebben gedrukt) zijn eigen ideeën ontwikkelen, zijn eigen pasvorm ontdekken, zijn ritme bepalen. En vlieg jíj eens mee met hém. Heb je geen kind om te volgen en ook geen om te lenen? Kijk dan gewoon eens om je heen en volg je innerlijke kind. Jij blanco, de wereld groen en ritselend. Niet leiden, maar volgen. – Go!

[ Lily rent van en naar de zee en voelt zelf hoe ver ze kan gaan. Papa is er natuurlijk wel in de buurt... ]

[ Lily rent van en naar de zee en voelt zelf aan hoe ver ze kan gaan. Papa is natuurlijk wel in de buurt. ]

Kijk eens om je heen

Alles beweegt, geurt en klinkt. Had je dat al gemerkt? Of was je bezig met je frustratie over de NS, het bijhouden van je Facebook newsfeed, of het autorijden naar de sportschool, waar je vervolgens binnen gaat ‘fietsen’ en ‘roeien’?

Kijk eens om je heen en volg je gevoel (en/of dat van je kind). Als we stoppen met denkwijzen forceren op anderen en de wereld om ons heen, krijgen we misschien wat ruimte om zélf te zien, te horen en te voelen.

Waarom niet? 

Wie weet, raak je ook wel nieuwsgierig en onbezorgd; kom je ergens waar je eigenlijk veel beter past; raak je in contact met jezelf; raak je in contact met Moeder Natuur; raak je in contact met je Oer.

 

– – –

PS:

Ik heb een tijdje geen nieuwe blogs gepost en het bovenstaande is de reden. Ik had even behoefte om niets te produceren. Geen woorden, geen meningen. Even geen beeldschermen maar bomen. En gras. En zee. En zand. Zwemmen, plantjes verzorgen, wandelen, zoeken naar beestjes of bloemetjes (ik weet eigenlijk niet waar we naar zochten). Als er aan het eind van de dag geen bagger onder Lily’s nagels zat, was de dag nog niet voorbij! De blogs zullen voorlopig dan ook niet meer wekelijks komen, maar gewoon zo nu en dan voorbij komen waaien. 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*