Duukies

Wat een weertje… In de laatste weken zijn er al heel wat dagen voorbij gekomen die je doen denken dat de zomer eraan komt. Als ik dan óók het geluk heb niet te hoeven werken, kom ik al snel in een vakantie vibe! Dat we een maand of twee in een bungalowpark hebben gewoond (in verband met het verbouwen van ons nieuwe huis) heeft daar natuurlijk ook aan bijgedragen, maar zelfs nu we gewoon in een Oer Hollands rijtjeshuis wonen, zijn er dagen dat ik me op vakantie waan.

Lily en ik brengen de warme dagen door met onze snoeten in de zon en onze haren in de wind. Lily met haar voeten in het zand en ik  met mijn billen op het springkussen (er is op het bungalowpark een speeltuin met een springkussen!). De zomerse kleding zat nog in dozen, dus we hadden geen sandalen. In de speeltuin gingen de schoenen en sokken dus uit. Terwijl de grassprietjes tussen haar tenen kriebelen, zoekt ze naar bloemetjes. Het lijkt wel zomer!

Zomervakantie

Door die vakantie vibe komen er al snel herinneringen boven van zomer 2016. We zijn toen met z’n drietjes met het vliegtuig (Lily nog voor een kleine prijs, want ze was toen nog geen twee jaar) naar La Palma, Canarische Eilanden, gevlogen. Oh, wat was het daar heerlijk! We verbleven in een huisje dat deel uitmaakte van een vijftal huisjes, grenzend aan een prachtige tuin.

Met kippen, kruiden en een zwembad.

En bloemen. Heel veel bloemen. Elke ochtend liepen we een rondje door de tuin, keken we naar hoe de bloemen ‘wakker werden’ en gingen we op bezoek bij de kipjes. Hadden ze nog eitjes gelegd voor ons ontbijt? Het was erg gemoedelijk, allemaal. De dagen brachten we soms door in een dorpje, maar meestal gingen we hiken of naar de zee!

Zwarte stranden

De stranden in La Palma zijn zwart – het is een vulkanisch eiland en dus zijn zand en stenen zwart. Zodra de zon warm werd, werd het zand dus heet. Rennen naar het water dus, maar daar waren toch ook wel wat harde steentjes. Balen, want dat ontnam van Lily wel een beetje haar bewegingsvrijheid. Had ik hier iets aan kunnen doen? Waterschoentjes leek me niks, want daar had ik vroeger toch zo’n hekel aan! Van die plastic ondingen waar steentjes en zand juíst in ging zitten, wat dan vervolgens alleen maar pijnlijker was voor je voeten. Wij kozen voor de Wacht-Maar-Ik-Til-Je-Wel-Op Methode en loodsten Lily over het hete zand heen en weer. Niet ideaal, maar prima te doen.

Paklijst

Met je peuter op vakantie, waar moet je dan aan denken? Ik heb op internet gezocht naar allerlei meeneemlijstjes, heb gecombineerd en geselecteerd en kwam uiteindelijk tot de ultieme Peuter Paklijst. In het vliegtuig had ik haar sokken met sandalen aangedaan. Super trendy vooral, maar mijn voornaamste reden was dat ze dan geen zweetvoeten zou krijgen als ze lang haar schoenen aan zou hebben, maar ze ook makkelijk op haar sokken door het gangpad en de WC zou kunnen hobbelen. Het was een erg geslaagd idee. Wat iets minder geslaagd was, was dat dat paar sokken het enige paar was dat we bij ons hadden, die vakantie.

Die waren we ronduit vergeten!

De hele vakantie hebben we dit ene paar sokken dus gewassen en laten drogen (dat ging gelukkig snel in die warmte), want met de hikes die wij deden en de hoeveelheid rotsen, stenen en kiezels die we tegenkwamen, waren sandalen echt niet oké. Lily wilde zelf lopen (klauteren) dus moest ze schoenen aan. Bovendien zou ze zonder sokken blaren hebben gekregen – of ze nou sandalen of schoenen had aangehad.

Dus, als ik deze vakantie opnieuw zou doen, zouden sokken met een dikke vette streep eronder op de paklijst gaan. Daarnaast zou ik nóg iets toevoegen. De hoeveelheid oncomfortabele steentjes en hete oppervlakken (aan het strand, maar óók in die heerlijke tuin) vroegen om schoeisel. Blote voeten vond Lily niks – begrijpelijk, ik schoot ook steeds even snel mijn slippers aan of snelde met een vreemde huppel over het hete zand naar de zee toe. Schoenen waren te warm en steeds Lily’s sandalen aan-en-uit doen vond ik te veel gedoe. Waterschoentjes zijn ondingen – wat was er dan nog meer?!

Beach socks.

Ik kende het toen nog niet, maar nu wel en voor de eerst volgende vakantie gaan ze op de paklijst: Duukies Beach Socks. Het comfort en de luchtigheid van blote voeten, maar mét bescherming tegen scherpe en hete oppervlakten. Oók voor in het water!

Duukies

Een tijdje terug viel er een paar met flamingo’s versierde watersloffen (want dat zijn het) op de deurmat en ik vind ze echt tof.

Hoewel ze nog een beetje te groot zijn bij Lily, zitten ze lekker (ze sluiten goed rondom de enkels en zakken dus niet af) en zijn ze makkelijk aan te trekken (geen plakkertjes of drukkertjes; ze gaan aan als sokken). De zool is anti-slip, naar het schijnt, hoewel ik dat nog betwijfel. Toen Lily met de sloffen aan op het springkussen stond te springen leek het er niet op, maar misschien komt dat omdat ze toch een maatje te groot zijn. Of misschien komt de anti-slip pas naar voren in en rondom het water. De Beach Socks zijn niet duur (twee tientjes) en nemen in totaal nul ruimte in beslag. Ze bezorgen geen zweetvoeten en behoeden voor verbrande voeten (zowel van een hete ondergrond als van de zon zelf). Even op een rijte:

Voordelen:
– zitten lekker
– zijn licht en klein
– zijn makkelijk aan en uit te trekken
– ze voorkomen verbrande voeten
– ze beschermen tegen scherpe steentjes
– ze ademen; geen zweetvoeten, dus!
– ze zien er leuk uit

Nadelen:
– wellicht niet zo anti-slip als je zou willen
– ze hebben geen teentjes en zijn geen vervanging van blote voeten, waarmee je zo lekker de grassprietjes tussen je tenen kan voelen

Nou, dat is duidelijk. Geen waterschoentjes, maar Duukies, dus.

 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*